Het MKCO was ook deze Biennale een groot succes! Lees hieronder enkele reacties van deelnemers en ouders:

“Ik vond het dit jaar ook weer heel erg leuk om in het MKCO te spelen! De muziek was fantastisch, vooral ook om te spelen. De uitvoering was ook super geslaagd! En de foto’s van de repetities zijn heel erg mooi
geworden. Ik hoop dat ik over twee jaar weer mee kan doen!”

“Onze dochters hebben met veel plezier deel genomen aan de repetities en de uitvoering (en wij ook!) Wellicht tot ziens!”

Hier kun je nalezen wat Martin Fondse had opgeschreven voor de deelnemers aan MKCO.

Pers!

NRC Handelsblad 25 oktober 2012

Improvisatie met een paniekknop

Het Mega Kinder Cello Orkest vliegt met de hulp van jazzcomponist Martin Fondse net niet uit de bocht. “Start je raceauto, vergeet niet te claxonneren en voer de snelheid op totdat je uit de bocht vliegt.” Nee, dit zijn geen instructies op de kartbaan. Jazzmuzikant Martin Fondse leert de jonge cellisten van het Mega Kinder Cello Orkest (MKCO) improviseren op hun muziekinstrument. Zaterdagmiddag speelt het projectorkest onder zijn leiding in het Amsterdamse Muziekgebouw aan ‘t IJ het muziekstuk Freeze and Burn.
In het MKCO zitten 140 jonge cellisten van vier tot achttien jaar oud van verschillende speelniveaus. Speciaal voor hen componeerde Fondse een wel heel opmerkelijk muziekstuk. Het bestaat uit tien delen, waarvan de volgorde niet op voorhand vast ligt. “Die bepaal ik pas tijdens het concert. Soms heb ik zin in deel 2, daarna weer in 7″, vertelt hij lachend aan de orkestleden tijdens de eerste repetitie.
Met gekleurde nummerbordjes geeft Fondse aan welk deel hij wil horen. Het belangrijkste bordje is daarbij het rode met het cijfer 1. Als het orkest de weg kwijt raakt, steekt de muzikant deze zogenaamde Ñpaniekknop” in de lucht en moet het hele orkest een luide G spelen.
In het zesde deel van Freeze and Burn liggen zelfs de noten niet meer vast en mogen de muzikanten zelf klanken improviseren. Om dit deel in goede banen te leiden bedacht de dirigent een aantal gebaren. Als hij bijvoorbeeld met zijn handen een zogenaamd stuurtje vasthoudt, wil hij dat de muzikanten met hun cello een raceauto imiteren. Als hij het zweet van zijn voorhoofd veegt, moeten de muzikanten warme klanken uit hun instrument halen.
Met deze originele manier van musiceren wil Fondse laten zien dat goed spelen en plezier maken best samen kunnen gaan. “Muziek maken heet niet voor niets spelen”, vertelt hij. Dit is ook de reden waarom cellolerares Tjakina Oosting het tweejaarlijkse kinderconcert nu al voor derde keer organiseert. “Ik wil kinderen andere dingen laten doen dan ze gewend zijn. Op les moeten ze meestal in hun eentje klassieke muziek uit boekjes spelen. Door ze dingen te laten doen die ze anders niet mogen, wil ik ze een bredere kijk op hun instrument geven.” Cellist Laura (13) doet zaterdag voor de derde keer mee. ÑHet leukste is om rare dingen te doen”, vertelt ze. “Normaal moet je net en zuiver spelen, maar op het vorige concert moesten we bijvoorbeeld opzettelijk een stukje vals spelen.”
Kinderen blijken ook erg goed te zijn in improviseren. Ze zijn nog heel open en associatief en doen daardoor meteen mee”, vertelt muzikant Fondse. “Ze kunnen daardoor soms beter improviseren dan veel volwassenen die al jaren les hebben.” Het concert van het MKCO is een vast onderdeel van de Amsterdamse Cello Biennale, het grootse cellofestival van de wereld. Cellist Paloma (10) is trots. “Het Muziekgebouw is niet zomaar een gebouw. Het is best beroemd. Dat ik daar mag spelen vind ik heel cool.”

Joke Beeckmans 27/10,16.15 uur, Muziekgebouw aan’t IJ. Toegang gratis, www.amsterdamsecellobiennale.nl